26 Ağu 2010

taslak halinde

Aynıyım demiyorum, herkes gibi de değilim çoğu zaman.
Geçiştirilmek için kurulan cümleler var ya, bu aralar ben o cümlelerim işte.  Onuncu kattan düşen kağıt mendilim.  Denizden çıktığında bedeninden süzülen son damlayım.
Rafta seni bekleyen, okumayı hep ertelediğin, konusu ilgini çekmeyen  hikaye kitabıyım. Çoktan unutulmuş eski bir fotoğrafım, bakınca içini acıtan. Ben buyum işte, mutsuz, kırılgan, doyumsuz  ve bu yüzden  hep kaybeden biri.

En basit oyunlarda bile kaybederim ben.
Bazen bir prenses olurum. Öyle hissettirirler, bende minettar kalırım onlara, bazen de “zaten böyle yapmalı” derim, kendimi beğenerek. Karşıdaki bir anlam ifade etmez. Üzülürüm de ben o zaman yine, çünkü ben hep beni seveni sevmek isterim, onun bana verdiklerinin karşılığını vermek. Ama bazen olmaz işte.


“Artık siz bir yabancısınız” dedi kadın. “Samimi olamamam bu yüzden.”

1 yorum:

  1. Sen nesin? Farkında olmadığımız aslında en önemli ihtiyaçsın.
    Çok güzel anlatmışsın.

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...