20 Eki 2010

konuşurum ben içimden, bilirim o duyar


Yazmak geliyor içimden, okuduğum kitaplardakileri anlatmak. Çok güzel insanlar tanıdım,özellikle kadınlar. Bu kadınlar, herkesten farklı.
İçimden ağlamak geliyor. Yapamıyorum.
Kaptırmak istiyorum kendimi okuduğum kitaplara,onların dünyasında kalmak ve gerçek hayata dönmemek istiyorum. Bir de tabi ki bitmesin istiyorum sevdiğim kitaplar. Kendimi unutturuyorlar önce bana, sonra hiç beklemediğim bir anda, minik bir olayla hatırlatıyorlar varlığımı. Kulağıma fısıldıyorlar beni. Seviyorum tüm karakterleri, hayatımdaki insanları sevmediğim kadar. Bir yerlerde nefes alıyorlar, biliyorum.

Dolu bir hayat yaşamak istiyorum.
Kendime ait bir alanım var benim, kimsenin ayak basamadığı. İşte burada mutluyum ben kendimle. Sadece kendime kanıtlıyorum her an, varolduğumu. Başka bir çabam yok. Zaten birilerine kanıtlamaya çalışmaya başlayınca, başlıyor mutsuzluğum. Birilerini bir şeylere inandırmaya çalışmak… boş bir çaba.
Anlaşılamama durumu. Yorucu. Susmamak gerekir böyle durumlarda ama susmayı tercih ederim. Ben hep derim ki, “sadece senin sözüne inanırım”. Ben böyleyken, o niye böyle düşünmez? O niye sadece benim sözüme inanmaz? Ben yazarım, uydururum, kurarım. Ama oynamam ki! Yalan söylemem. Sadece yazarım, bazen gerçek bazen hayal ve ne diyorsam odur işte. “Öylesine” diyorsam, kurmuşumdur, anlamak çok mu zor?
Kolay olan çekilmektir. Anlamaya çalışmadan gitmektir. Ben dur demem. Beklerim gelmeni. Bilirim geleceğini.
Bu hallerin bana minik bir çocuğu hatırlatır, küsüp giden çocuğu. 
Bir daha asla gitme.

2 yorum:

  1. deniz kıyısında bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır.
    güneş onu yakıp kavurur.
    o da tanrıya yakarır keşke güneş olsaydım diye.
    "ol" der tanrı. güneş oluverir.
    fakat bulutlar gelir örter güneşi, hükmü kalmaz.bulut olmak ister.
    "ol" der tanrı. bulut olur.
    rüzgâr alır götürür bulutu, rüzgârın oyuncağı olur.
    rüzgâr olmak ister bu kez.
    ona da "ol" der tanrı.
    rüzgâr her yere egemen olur, fırtına olur, kasırga olur.
    her şey karşısında eğilir.
    tam keyfi yerindeyken koca bir kayaya rastlar.
    ordan esen burdan eser, kaya bana mısın demez!
    bildiniz, tanrı kaya olmasına da izin verir.
    dimdik ve güçlü durmaktadır artık dünyaya karşı...
    sırtında bir acı ile uyanır....
    bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır. .

    Sevmek güzel bir şeydir. Ölüm kadar sonsuzluk kapısının baeşlvnğıcıdır.

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...