1 Ağu 2010

1.bölüm

Yalanlarını hiç sevmedim, yüzüme kustuğun. Kendimi aşağılamamı istedin benden, senden korktuğuma inanarak. Ama hiçbir zaman anlayamadın beni, bilemedin neler yapabileceğimi, hiç aklına gelmedi sana karşı tehlikeli  olabileceğim.
Üzülüyordum önceleri, beni fark etmediğin için. Çabalıyordum, senin gözünde bir şeyler olabilmek için. Çünkü sana öyle inanmıştım ki, senin gücüne. Pahalıydın sen, en güzel renkler sendeydi,  en tutkulu, en aşık, en zeki, en gösterişli, en… , her şeyin “en” iydin sen. Ulaşılması en güç …
Seni etkilemek herhangi birini etkilemek değildi, sen bambaşkaydın, kimseyle kıyaslanamazdın. Bende sana farklı yaklaşmalıydım. Denedim.
Sonra hiç beklemediğim bir anda her şey istediğim gibi oldu. Sen ve ben “bizim kısa öykümüz” adlı hikayenin başrollerini kaptık. Finali bilerek başladık hikayeyi hayata geçirmeye. Ben,  hikayenin sonunu değiştirmeye çabalayan, huzursuz aşık rolündeydim, sen de doyumsuz şımarık çocuk.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...