7 Ağu 2010

4.50

Bu kadar güzel bir ay, yılda bir kez doğar.
şimdi tüm uyuyanlar, çok şanssızlar.

3. bölüm

Seninle ilgili gereksiz bu kadar şeyi bana neden anlattın? Neden varlığını fark ettirdin bana? Neden inandırdın gerçek olduğuna?

Gülüşün… aklımda kalan son parçan. Bir o silinmiyor, çıkmıyor içimden. Hem istiyorum onu da unutmayı, hem de kaybetmek istemiyorum, bir daha başka birinde bulamayacağımı bildiğim için. İzi kalan yaralar vardır, güzelliği bozan, sende öylesin benim bedenimde. Kaybolmuyorsun, acıtmıyorsun ama her baktığımda oradasın işte ve sadece sen olarak değil, senli bütün yaşamım orada. O yara da gülüyor bazen, işte o zaman canımı acıtıp o yarayı daha da büyüteceğimi bilerek kazıyorum kör bıçakla, göz yaşlarım bulaşıyor kanıma, uyuşuyor bedenim acıdan. İşte diyorum, bu kez unutuyorum. Yüzümdeki tebessüm gülücüğe dönüşünce yine sen oluyorum.
Ben hep yarım bırakırım, başladığım şeyleri. Eksik düşünürüm, yarım öğrenirim, mutluluklarım bile biraz yoksuldur.  Ama kendime rağmen, bende ki tek tamam olandın sen, aşk sanmıştım seni. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...