dur bi' bak

burası da bizim evimizmiş.

Hayata geçirilmemiş düşler, hayata geçirilmediği için hep düş kalanlar bir gün yüreğimde birike birike beni ağır bir hastalığın pençesine bırakacak diye çok korkuyorum sevgili ruhum.  Aynı zamanda bir gün trajik bir şekilde ölürsem, facebook profil fotoğrafımın ana haber bülteninde çıkmasından da korkuyorum ve bu haberi 15 sn boyunca aynı ruh haline izleyip, tepkisizce kanalı çeviren insanlar geliyor aklıma. Nip tuck ın henüz bitiremediğim 5. Sezonu, okumakla bitmeyen kitaplar, bu yaz yapılacaklar, daraltılacak pantolonlar, alınacak yeni ayakkabılar, bu dönem tamamlanması gereken ders kredileri, yazılması gereken yazılar, izlenilmesi gereken filmler, tadılması gereken yemekler… listem çok uzun, zaman çok az. Yaşadıkça da bitmiyor bu “yapılması gerekenler”. Nerede biterse bitsin hayat, hep yarım kalacak bir şeyler.

Zaman az, hayat kısa; evet ama herkes diyor ki “daha erken”. Benim ise küçücük aklım hep söz dinler.

Ama işte, şu an belki hayatımda hiç olmadığım kadar eminim kendimden; ben “O” nu istiyorum.

Belki de hiç kurmadığım düşleri bana kurdurup bir bir gerçekleştirdiği içindir tüm bu inanç. 

İyi ki benim.