1 Ağu 2012

bu benim...


En son kendim için bir şeyler yazmamın üzerinden üç ay geçmiş. Son üç ay… Değişim sürecine girmek ya da güvenli kucaktan yere inme vaktinin gelmesi… Hangisini seçsem daha az endişe duyarım sizce? Her neyse.
Kararsızlıklarla dolu hayatımda bir kez daha kendimi rüzgara bıraktığım için pişman değilim. Bir plan yaparım ve o planı elli kere değiştiririm. Sonunda da yine ilk planımı uygularım ve insanlar ilk fikir ile uygulama arasında geçen zamanımı nasıl değerlendirdiğimi bilmediklerinden, sonuca bakarak benim kararlı olduğuma inanırlar. Fakat ben ne yapacağımı düşünmekten geceleri uyuyamam. Aslında hiçbir şey karmaşık değil, biliyorum. İlk karar her zaman en iyi karar oluyor, ama düşünmeden duramam ki. Bir de “insanlar” var tabiî ki, durmadan beni gözetlediklerini düşündüğüm. Aslında “insanlar” ı ben ne kadar önemsiyorsam onlarda beni en fazla o kadar önemser biliyorum bunu, fakat yaşarken…
Bazen insanların kendi istedikleri hayatları yaşayamadığından o kadar emin oluyorum ki, bu benim canımı sıkıyor.
“Bu senin yaşamın ve her geçen dakika sona eriyor.” Fight Club, Tyler Durden.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...