7 Eki 2013

Kırıntılar

Bazı duygularım yeteri kadar değil. Acımak... Hep sakinim. Sessiz. Bazen içimden ağlamak geliyor. Kendime inanılmaz uzağım. Olmak istediğim hayat için olmak istemediğim hayata katlanmak iki yüzlülük değil mi? Çocuklarıma bunu mu öğütlüyeceğim?

Etrafımda yeterince zeki insan olmamasının suçlusu kim? Pelteleşmiş beyinler düzelebilir mi?

Düşünmedikçe yalnızlaşıyorum.

posted from Bloggeroid

1 yorum:

  1. Nasıl doğru söyledin, olmak istediğim hayat için olmak istemediğim hayata katlanmamak ikiyüzlülük değil mi? Elbette öyle. Bir şeylere katlanmak durumunda kalmak, hayatın bize oynadığı bir oyun. Asla kazanamayız, sadece oyunu oynayıp daha da derine batarız. Bence.

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...